: برهانى كلامى بر وجود خداوند، مبتنى بر فرض آغازى زمانى براى آفرينش جهان

واژه حدوث به معناى نو آمدى و قِدَم به معناى ديرينگى است[40] و در اصطلاح كلامى به پديده‌هاى برخوردار از شروعِ زمانى، حادث و به موجودات فاقد چنين آغازى، قديم گفته مى‌شود.[41] متكلمان براساس اين پيش فرض كه همه آفريده‌هاى جهان، تغيير پذيرند و هر تغييرپذيرى حادث است چنين نتيجه مى‌گرفتند كه همه آفريده‌ها حادث‌اند و سپس به اين گزاره مقدمه‌اى ديگر مبنى بر نياز هر حادثى به‌پديد‌آورنده مى‌افزودند و در پايان، ضرورت وجود خدا را نتيجه مى‌گرفتند.[42] در واقع نوعى تلازم ميان حدوث و آفريدگى از يك سو و قدم و نا آفريدگى، از سوى ديگر برقرار مى‌ساختند كه در تناظر با اصطلاح فلسفى «امكان و وجوب» به عنوان شيوه خاص متكلمان براى اثبات خدا به‌كار‌مى‌رفت.[43] " />
free vector
رفتن به نوارابزار