شريعت مقدس حقوق واجبي مانند زکات و خمس و.. را بر عهده توانگران گذارده است.
اگر در موردي مانند خمس و زکات ثابت شد که براي فقيران حقي است التزام به پرداخت اين حق مقدم بر قاعده احترام است اما در موارد مشکوک چه بايد کرد؟ در اين مورد گفتني است که گرچه اجمالا مي دانيم فقيران در اموال ثروتمندان حق دارند اما اين علم اجمالي منحل به يک علم تفصيلي و موارد مشکوک مي شود زيرا به طور مشخص مي دانيم که شريعت مقدس حقوق واجبي مانند زکات و خمس و.. را بر عهده توانگران گذارده است. و ساير موارد مشکوک است؛ و نسبت به موارد مشکوک، شبهه بدوي است و نمي دانيم حق مسلم فقيران در اموال ثروتمندان به مقدار همان واجبات مالي مشهور و مسلم است يا هنوز تکليف ديگري براي آنان باقي است؟ گفته شده است اصل برائت تکليف مالي بر ثروتمندان جاري است. و اگر گفته شود که در اينجا برائت، امتناني است و چون جريان اصل برائت در اينجا موجب زيان به فقيران است لذا اصل برائت جاري نيست. مي توان به استصحاب عدم ثبوت حق براي فقيران تمسک نمود. در نتيجه اصل احترام به اموال است مگر در مواردي که حق به استناد شرعي ثابت شود. " />
free vector
رفتن به نوارابزار