اصالة الاطلاق:

اصالة الاطلاق از اصول لفظيه ميباشد ( در مقابل اصول عمليه) . در صورتيکه لفظي بدون قيد يعني به

صورت مطلق استعمال شده باشد اما ترديد داشته باشيم که آيا مراد گوينده نيز مطلق است يا مقصود او

مقيد بوده است و لکن قيود به ما نرسيده است؟ در چنين مواردي اصالة الاطلاق را جاري کرده و ميگوييم

اگر گوينده چنين اراده اي داشته است بايد اعلام کند و چون اعلام نکرده است به قيد محتمل اعتنا

نميکنيم مثلا در قرآن مجيد آمده: خداوند بيع را حلال کرده است آيا حلال بودن بيع داراي قيود وشروطي

است ؟ آيا بيع زماني حلال است که معامله نقدي باشد و يا معامله نسيه نيز حلال است؟ و آيا در حلال

بودن بيع شرط است که با الفاظ عربي باشد ؟ با تمسک به اصالة الاطلاق چنين قيودي و شروطي

معتبرنيست بلکه اطلاق آن حجت است اين اصل هم مانند بقيه اصول لفظيه هم برگوينده حجت است و

هم برشنونده يعني نميشود به شنونده گفت چرا به مطلق عمل کردي؟ " />
free vector
رفتن به نوارابزار