معناي اين اصل اين است که انسان نسبت به اشياء موجود در خارج هرگونه دخل و تصرفي را دارد.

مگر در مواردي که دليل بر منع وارد شده باشد . پس هرگاه در حلال ياحرام بودن چيزي شک کرديم

با اجراي اصل حليت حکم به حلال بودن آن ميکنيم . مثلا نميدانيم استعمال دخانيات حرام است يا

حلال؟ با اجراي اصالة الحلية حکم به حليت آن ميکنيم . اصالة الحلية مترادف با اصل اباحه است.

دليل اين اصل آيات و رواياتي است که به برخي از آنها اشاره ميکنيم:

الف) خداوند در قرآن  ميفرمايد : او کسي است که تمام آنچه را که روي زمين وجود دارد براي شما

خلق کرده است. آيه در مقام امتنان است وآن هم زماني مفهوم خواهد داشت که تعمتهاي الهي

از هر جهت حلال است مگر موارد استثنايي که با ادله تبيين گشته است. " />
free vector
رفتن به نوارابزار