توحيد

واژه اي عربي، از ريشه (و . ح . د) مصدر باب تفعيل است . و در لغت به معناي يکي کردن و هم يکي دانستن (1) آمده است . ولي هر گاه براي خداوند متعال استعمال شود، به معناي يکي دانستن است . (2)

اين واژه، در عرف و اصطلاح ديني يکي از اصول اسلامي بلکه از مهمترين اصول دين به شمار مي رود . و به معناي «يگانه دانستن خدا» است نه يگانه دانستن هر چيز و هر کسي .

توحيد، از حيث مفهوم و معنايي داراي انواعي است:
الف . توحيد ذاتي

توحيد ذاتي عبارت است از اعتقاد به اين که ذات خداي متعال يگانه است و براي او مثل و شريکي وجود ندارد . چنانچه ذات الهي بسيط است و از هر گونه ترکيب دروني نيز منزه است . پس ذات خداوند متعال نه داراي تعدد و کثرت بيروني است; يعني خدايان متعدد وجود ندارد و نه داراي اجزاء و تکثير دروني است; يعني مرکب نيست . بلکه خداوند متعال «واحد» و «احد» است . «قل هوالله احد» ، بگو خدا يکتاست و براي او هيچ گونه تعددي و تکثري و ترکيبي نيست . «ليس کمثله شي » ، براي خدا مثلي وجود ندارد . «و لم يکن له کفوا احد» براي خدا مثلي نيست . (3) " />
free vector
رفتن به نوارابزار