خداي تعالي در آيات بسياري از کلام مجيدش ملک عالم را از آن خود دانسته، از آن جمله فرموده: (لله ما في السماوات و ما في الارض، آنچه در آسمانها است و آنچه در زمين است ملک خدا است)، (1) و نيز فرموده) (له ملک السماوات و الارض، ملک آسمانها و زمين از آن او است)، (2) و نيز فرموده: (له الملک و له الحمد، جنس ملک و حمد از او است) (3).

و خلاصه خود را مالک علي الاطلاق همه عالم دانسته، نه بطوريکه از بعضي جهات مالک باشد، و از بعضي ديگر نباشد، آنطور که ما انسانها مالکيم، چون يک انسان اگر مالک برده اي، و يا چيزي ديگر باشد، معناي مالکيتش اين است که ميتواند در آن تصرف کند، اما نه از هر جهت، و بهر جور که دلش بخواهد، بلکه آن تصرفاتي برايش جائز است که عقلا آنرا تجويز کنند، اما تصرفات سفيهانه را مالک نيست، مثلا نميتواند برده خود را بدون هيچ جرمي بکشد، و يا مال خود را بسوزاند.
" />
free vector
رفتن به نوارابزار