نقد و بررسی

تصوّف

پیشگفتار

تصوف، به عنوان یکی از انحرافات جدی در امت اسلام، دوران پر فراز ونشیبی را طی نموده است. اهل بیت ( علیهم السلام به عنوان رهبران الهی از همان ابتدای تشکیل این جریان، به مخالفت با آن پرداختند.
این انحراف، از بین اهل سنت آغاز گردید وتقریباً تا دوران صفویه در بین شیعیان جایگاهی نداشت. اکثر قریب به اتفاق بزرگان صوفیه از اهل سنت بودند.
این جریان انحرافی با زهدورزی¬های دروغین حسن بصری وسفیان ثوری در عصر بنی امیّه آغاز گردید تا اینکه در دوران امام صادق(ع) رسماً به عنوان یک مسلک و مذهب توسط ابوهاشم کوفی اعلام موجودیت کرد.
جزوه حاضر نگاهی است به این جریان و فرقه¬های به وجود آمده از آن تا به امروز. بدیهی است که بررسی این جریان با قدمتی حدود 1200 سال، نیازمند نوشته¬های بیشتری است و در این جزوه، سعی شده است که به صورت مختصر این جریان انحرافی بررسی شود.
متأسفانه افراط و تفریط در بررسی این جریان، همیشه مشکل¬ساز بوده است. عده¬ای آن را به عنوان یک جریان عرفانی به صورت مطلق با تمام عقاید آن پذیرفته¬اند وسعی در توجیه انحرافات آن نموده¬اند و عده¬ای دیگر نیز با هدف مقابله و مبارزه با عرفا و عرفان حقیقی نیز اعلام جنگ نموده-اند؛ در حالی که عرفان مورد نظر تشیع، همان عرفان فقاهتی است که بزرگانی همچون: مرحوم سید علی قاضی، علامه طباطبایی و حضرت امام خمینی() در دوران اخیر، مدافع آن بوده¬اند.

گفتار اوّل: مفهوم شناسی تصوف " />
free vector
رفتن به نوارابزار