به شهادت قرآن کريم، خداوند حکيم، پس از خلقت بشر، خوب و بد، شايست و ناشايست را به نفس او الهام کرد: «فألهمها فجورهاوتقواها.» (شمس: 8) و در عين حالي که عقل را سلاح باطني اش قرار داد، به آن رسول باطني نيز اکتفا و بسنده نکرد، با محبتي که به اين مخلوق احسن خويش داشت، وي را از نعمت رسول ظاهري محروم نساخت و به واسطه آنان هر آنچه که لازمه سعادت دنيا و آخرتش بود، در دفتري به نام «دين» به سوي او فرو فرستاد تا اين موجود پر رمز و راز بتواند در پرتو آن، رفتار فردي و اجتماعي خويش را سامان بخشد.
اما غالب انسان ها به جاي لبيک به نداي باطني و خدايي خويش، نفس اماره را پيروي کرده و همواره ره کژي پيش گرفته و مي گيرند. بديهي است که ساختمان اجتماعي (جامعه) با کژي ها و انحرافات رفتاري و گفتاري متزلزل بوده و متضمن سعادت و کمال بشر نخواهد بود. از اين رو، کنترل و مراقبت در رفتار فردي و اجتماعي اعضاي جامعه امري لازم و ضروري به نظر مي آيد و خداي متعال نيز بر آن واقف مي باشد. از اين رو، دستوالعمل خاصي در اين جهت ارائه داده است که آن، «نظارت عمومي» يا «امر به معروف و نهي از منکر» مي باشد که دانشمندان علوم اجتماعي آن را نظارت اجتماعي ناميده اند و در تعريف آن گفته اند: «نظارت اجتماعي به ساز و کارهايي اطلاق مي شود که جامعه براي واداشتن اعضاي خويش به سازش کاري و جلوگيري از ناسازش کاري به کار مي برد.»(39) در اهميت آن مي گويند: «نظارت هاي اجتماعي براي آن مهمند که جامعه نمي تواند کارکرد درستي داشته باشد، مگر آن که اعضا، خود را با هنجارهاي اجتماعي تطبيق دهند، نقش هايشان را انجام دهند و فعاليت هايشان را طوري هماهنگ کنند که جامعه يا گروه بتواند به هدف هايش دست يابد.»(40) " />
چهارشنبه, ۲۹ خرداد , ۱۳۹۸
آخرین اخبار
free vector
رفتن به نوارابزار