مقدمه

يکي از مهم ترين بحث ها، در عرصة علوم انساني، تربيت انسان است؛ زيرا هدف اصلي رسالت انبيا را تربيت و تزکيه تشکيل مي دهند. و انسان، يگانه موجودي است که بيش ترين نياز را به تربيت و رسيدن به کمال دارد؛ زيرا جانداران ديگر بر اساس غريزه از نخستين لحظه هاي تولد، راهشان را مي يابند و بر همين اساس از خود دفاع کرده، به زندگيشان ادامه مي دهند. اما انسان اين گونه نيست؛ اگر دست حمايتِ مربيان از سر او برداشته شود، نه تنها به کمال دست نمي يابد، بلکه از همان آغاز، راه فنا را در پيش مي گيرد. چنانچه نوزاد انسان از هر زنده جاني ضعيف تر و به تعبيري، حيوان بالفعل است که هيچ قدرت دفاع و زيستن ندارد و کمالي در او مشاهده نمي شود؛ ولي، همين موجود ضعيف، با تربيت و آموزش، به جايي مي رسد که سيارات آسماني را در اختيار مي گيرد و با قوه انديشه و فکر به همة اشيا مسلط مي شود. اگر انسان تربيت شود و در مسير کمال قرار گيرد، روحش اوج مي گيرد و به سعادت مي رسد. و بر قله هاي پيروزي و کمال يکي پس از ديگري سيطره مي يابد. سعدي در اين زمينه مي گويد: رسد آدمي، به جايي که به جز خدا نبيند

بنگر که تا چه حد است، مکان آدميت

طيران مرغ ديدي، تو ز پاي بند شهوت

به در آي تا ببيني، طيران آدميت

انساني که اين همه آمادگي براي تربيت شدن دارد، شايسته است که خداوند به ترين راه ها را براي تربيت او در نظر گرفته باشد؛ يکي از اين راه ها امر به معروف و نهي از منکر است که در تربيت فرد و جامعه کاربرد فراوان دارد. پيامبر گرامي اسلام - صلي الله عليه و آله - نيز براي اين مبعوث گشت که انسان را هدايت و تربيت کند و استعدادهاي نهفته آنان را شکوفا سازد؛ از طرفي امر به معروف و نهي از منکر يکي از سنت هاي مهم در اسلام است که جلو فساد را مي گيرد و نوعي خيزش و مشارکت همگاني، در برابر فسادها و نارسايي ها و شاهراهي، براي رسيدن به کمال است.
" />
free vector
رفتن به نوارابزار