امر به معروف و نهي از منکر به طور مستقيم با دين و دنيا و آبروي افراد در ارتباط است و لذا از حساسيت ويژه اي برخوردار مي باشد. همان گونه که رها کردن اين واجب الهي، هلاکت بار و خطر آفرين است، اجراي آن نيز بدون رعايت حدود و توجه به شرايط و مراتب و روحيات و ظرفيت افراد، زيان بار خواهد بود.
در قرآن کريم و سيره عملي بزرگان دين و سخنان آنان، نکات بسيار مهم و ارزش مندي وجود دارد که مي توان از آنها براي انتخاب روش هاي صحيح امر به معروف و نهي از منکر مدد گرفت. در اين قسمت به برخي از اين نکات اشاره مي کنيم.
1 توجه به ظرفيت ها
يکي از شيعيان مي گويد: در حضور امام صادق (ع) در باره عده اي سخن به ميان آمد. من به امام عرض کردم: ما از آنان بيزاريم، زيرا آنان به آنچه ما قائليم، قائل نيستند. امام فرمود: با اين که آنان دوستدار ما هستند اما به آنچه شما قائل هستيد، قائل نيستند، شما از آنان بيزاريد؟! گفتم: آري. امام فرمود: اگر چنين است ما نيز از مزايايي برخورداريم که شما از آنها بي بهره ايد، در اين صورت آيا ما هم بايد از شما بيزاري بجوييم!؟ با آنها دوستي کنيد و از آنها بيزاري مجوييد، زيرا بعضي از مسلمانان از اسلام يک سهم و بعضي دو سهم… و بعضي هفت سهم دارند… سزاوار نيست بر دوش آن که از اسلام يک سهم دارد به اندازه آن که دو سهم دارد، بار بگذاريم… . 23
از اين داستان، دو نکته مهم به دست مي آيد:
1 ما نمي توانيم فردي را به دليل پايين بودن درجه ايمانش در انزوا قرار دهيم و با او معاشرت نکنيم.
2 از هر کسي بايد متناسب با درجه ايمانش انتظار داشته باشيم و بيشتر از آن بر او تحميل نکنيم. " />
free vector
رفتن به نوارابزار