امر به واجب، واجب است و امر به مستحب، مستحب است و نهي از حرام، واجب؛ ولي اين وجوب و استحباب مخصوص گروه خاصّي است و آن طور که غزّالي تصوّر کرده، شامل يکايک مردم نمي شود بلکه با چهار شرط بر فرد ثابت مي گردد:

1- علم به واجب يا مستحب و يا حرام بودن امور؛ يعني شناخت معروف يا منکر به دور از شبهه، بنابراين در امور متشابه امر به معروف و نهي از منکر واجب نيست.

2- احتمال تأثير، بنابراين اگر بداند يا احتمال قوي بدهد که اقدامش تأثير ندارد، واجب و مستحب نيست چون بي فايده است.

3- شخص مخاطب امر به معروف و نهي از منکر بر ادامه عمل خود اصرار داشته باشد. اما اگر نشانه اي باشد که آن کار را ترک کرده است، تکليف ساقط مي شود. چون ديگر امر به معروف و نهي از منکر بيهوده است.
" />
free vector
رفتن به نوارابزار