نويسنده:محمد خامه‌گر، محمد حسن درايتى


اين سوره مكّى است[1] و در ترتيب مصحف، پس از «انعام» و پيش از «انفال» قرار گرفته و در ترتيب نزول، سى و نهمين سوره است كه پس از «ص» و پيش از «جنّ» نازل شده است[2] و در برخى روايات، ترتيب نزول، رديفهاى 35، 36، 37، 38 و حتى 108 را به خود اختصاص داده است.[3] برخى مفسران آيات 163 ـ 172 آن را مدنى دانسته‌اند.[4]
برخى پژوهشگران با استناد به روايتى مرسل[5] و وجود عبارات و تعبيرات مشابه و مشترك در اعراف و بقره، مدنى بودن اين سوره را ترجيح داده‌اند، در حالى كه تشابه ميان بخشهاى مختلف سوره اعراف با ديگر سوره‌هاى مكى مانند هود، شعراء، نوح، يونس و ... بسيار بيشتر از شباهت اين سوره با بقره است، افزون بر آنكه صرف شباهت بخشهايى از اين سوره با بخشهايى از سوره بقره براى مدنى بودن آن كافى نيست.
اعراف داراى 206 آيه است[6] و برخى «المص» را آيه مستقل ندانسته و شمار آيات آن را 205 دانسته‌اند.[7] اين سوره 3341 كلمه[8] دارد.
در شمار آيات، پس از بقره و در تعداد كلمات و حروف، پس از بقره و نساء بلندترين سوره قرآنى و در سوره‌هاى مكى طولانى‌ترين آنها و يكى از 7 سوره طولانى (سبع طوال) قرآن كريم است.[9]
در ترتيب نزول، اولين سوره‌اى است كه حروف مقطعه آن بيش از يك حرف است، زيرا سوره‌هاى قبل از آن با يك حرف آغاز شده است؛ مانند: «ن»، «ق» و «ص».[10] " />
free vector
رفتن به نوارابزار