"بررسی راهکارهای ارتباطی اسلام در  زندگی اجتماعی مسلمانان"

در این نوشتار به دنبال این پاسخ به این سوال هستیم: با توجه به این نکته که ارتباطات انسان را معمولا در چهار نوع ارتباطات خلاصه می کنند یعنی بر اساس اصالت ارتباط آن چهار نوع عبارت است از:
1. رابطه انسان با خود.
2. رابطه انسان با طبيعت.
3.رابطه انسان با خدا.
4. رابطه انسان با انسان.
آیا در اسلام فرایند موفقی برای ارتباط مناسب در قسمت رابطه انسان با انسان تجویز شده است؟ آیا در آموزه های دینی توصیه راهبردی وجود دارد  که بتوان آن را به استخدام گرفت و از بروز ناهنجاری های اجتماعی جلوگیری کرد؟ به عبارت دیگر آیا اساسا در دین اسلام برای حوزه ارتباط میان فردی بین انسان با انسان توصیه  و دستور العملی ارائه شده است یا خیر ؛
برای دست یافتن به پاسخ صحیح و قابل اعتماد به این سوالات، ما از دانش روانشناسی رفتار و ایات قرآن مجید و روایات موثق از منابع شیعه بهره می جوئیم.

تعریف ارتباطات در بین اندیشمندان

در تعریف ارتباط، تعاریف مختلفی مطرح شده است. برخی ارتباط را به معنای «برقراری یک فرد یا فرد دیگر یا گروه برای انتقال یک پیام مشترک» دانسته است اما دکتر محسنیان راد در تعریف ارتباط می گوید:
« ارتباطات فرایند انتقال پیام از فرستنده به گیرنده به شرط همسان بودن معانی بین آنها است. » برخی دیگر از صاحب نظران علم ارتباطات نیز معتقدند: «ارتباطات فرایندی است که در آن معنا بین موجودات زنده تعریف و به اشتراک گذاشته می شود.» ولی برای یک ارتباط موفق حضور یک فرستنده، پیام و گیرنده را ضروری می دانند، هرچند گیرنده نیاز ندارد حضور داشته باشد یا از منظور فرستنده برای برقراری ارتباط در زمان ارتباط آگاه باشد‌‌‍. ارتباطات نیازمند آن است که بخش های ارتباط ناحیه ای از مشترکات ارتباطی بهره بگیرد.
اما آنچه که روشن است و از مجموع تعاریف به دست می آید این است که « ارتباطات می‌تواند درسراسر مسافتهای گسترده ی زمانی و مکانی رخ دهد.» به عبارت دیگر هر اتفاق و رخداد در اطراف انسان یک نوع ارتباط است که در حال پیام رسانی به انسان است.
بعد از روشن شدن تعریف ارتباطات به سراغ منابع روانشناسی رفتار و آیات قرآن مجید و روایات موثق  از منابع شیعه می رویم و تلاش می کنیم در این بخش بتوانیم به یک مجموع از دستور العمل های ارتباطی برای تسهیل امور زندگی روزمره مان دست یابیم. نخست چند توصیه به ارتباط گیر:
فرد ارتباط گیر باید برای آغاز یک ارتباط موفق از حالت کم توجهی و بی توجهی نسبت به مسائلی که در اطراف او در حال رخ دادن است، بیرون آید و  نسبت به اتفاقات و اطلاعاتی که در طول روز با آنها مواجه می شود حساسیت بیشتری از خود نشان دهد بنابراین، یک: از اطلاعات و آگاهی‌ها که در طول روز به آن‌ها دست می یابد  بهترین استفاده را بکند. دو: سامان دادن به چهار کلمة بینش، دانش، روش و منش. تا بینش خود را درست نکنیم نمی‌توانیم از دانش خود بهره ببریم، خیلی‌ها تحصیل می‌کنند ولی برای سامان دادن به زندگی خود از آن بهره‌ا‌ی نمی‌برند. سه: مهارت کنترل هیجانات در بحران (بحران= مشکل رشد يافته) وقتی حادثه و شکستی پیش می‌آید اگر بر افکار خود مسلط نباشیم نمی توانیم تصمیم درست و لازم را بگیریم آن وقت است که از مهندسی فکر خبری نیست، ساماندهی هم نیست، بنابراین خشم یا علاقه ما تخریب می‌شود. چهار: قانون برنامه‌ریزی متناسب با امکانات و موقعیت هر فرد؛ پنج: اگر آرامش باشد ما شاداب و سرحال خواهیم بود. اگر شاداب باشیم فکرمان خلاق هست. اگر فکر ما خلاق باشد ما موفق‌ هستیم.
حضرت علی(ع) فرمود: «افرادی که دارای آرامش هستند دغدغه‌ ای ویرانگر سراغشان نمی‌آید بلکه در سایه این طمأنینه و آرامش شادابی خاصی وارد زندگی او می‌شود و هیچ نگران نیست که زندگی اش را از هم بپاشد و نابود کند بلکه می‌تواند با یک موقعیت متناسب فکر کند و دست به خلاقیت و ابتکار بزند.»
اما در این وجیزه مورد اول یعنی مدیریت اطلاعات و آگاهی های که در طول روز دریافت می کند، را بررسی خواهیم کرد.

" />
free vector
رفتن به نوارابزار