هيچ گنجي بي دد و بي دام نيست

جز به خلوتگاه حق، دل رام نيست

انسان در گريز از هواي نفس و فرار از اشتغالات زندگي، در طريقت انس با معبود همواره نيازمند خلوتي است تا در انزواي وجود خويش در آثار صنع پروردگارش با ديدة عبرت بينديشد و با سوز دل و اشک ديده، باطن خود را از زنگار گناهان بشويد و خانه دل را مصفاي حضور خالق هستي بخش سازد، و اعتکاف زمينه چنين خلوتي را فراهم مي­کند و فرصت و مجالي مي­دهد براي پرداختن به امور نفس خويش و جلوه­گري نور محبت خدا در اعماق سراي وجود انسان، تا انسان بدون دلواپسي از کارهاي انجام نشده و وابستگيهاي روز­مره، خود را در سراي معبود خويش نظاره­گر باشد.

حضرت صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: «فِي التَّوْراةِ مَکْتُوبٌ يَا ابْنَ آدَمَ تَفَرَّغْ لِعِبادَتي اَمْلاءُ قَلْبَکَ غِنيً وَلا آکِلْکَ إِلي طَلَبِکَ وَعَلَيَّ اََنْ اَسُدَّ فاقَتَکَ؛[1] در تورات نوشته شده است: اي فرزند آدم! براي انجام عبادت من فراغتي به وجود بياور تا من دل تو را از بي نيازي سرشار سازم و بدون اينکه تو طلب کني، حاجتت را برآورده کنم و من خود را ملتزم مي­دانم که حوائج تو را برطرف نمايم.»

و نيز آن حضرت نقل نموده که پيامبر اکرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ فرمودند: «أفْضَلُ النّاسِ مَنْ عَشِقَ العِبادَةَ فَعانَقَها وَاَحَبَّها بِجَسَدِهِ وَتَفَرَّغَ لَها[2]؛ با فضيلت­ترين مردم کسي است که عاشق عبادت باشد و با اشتياق تمام عبادت را به آغوش بکشد و با جسمش آن را دوست بدارد و براي آن فراغتي به وجود بياورد.»

" />
free vector
رفتن به نوارابزار