محبت خداوند و علاقه به مردم دو الگوى تربيتى امام حسين(ع(
محبت خداوند موجب مى‏شود همه گام‏ها در رضاى دوست
برداشته شده و انسان در راه اداى تكليف تزلزل و هراس به خود
راه ندهد و دوست داشتن مردم نيز باعث اعتناى به آنان و
موجب رفع مشكلات مردم خواهد شد.
دو صفت بارز كه در شخصيت والاى امام‏حسين(ع)
جلب توجه مى‏كند يكى مسأله علاقه و محبت شديد
حضرت به خداوند و ديگرى علاقه و محبت به مردم
است؛ علاقه و محبتى كه پايه‏ها و مايه‏هاى امامت و
ولايت حسين بن على(ع) را از يك سو و تأثيرات فراوان
و سرنوشت‏ساز آن حضرت را در جامعه بشرىو مجتمع
انسانى از سوى ديگر، برقرار و استوار داشته است.
هر چند ارباب تحقيق و تأليف از كنار اين دو خصيصه
ارزشمند حسينى به ايجاز و اختصار گذاشته‏اند، لكن


ناگفته پيدا است كه آنچه اشاره شد دو اصل پر اهميت در زندگانى مولايمان حسين بن
على(ع) است كه مى‏توان به گونه مطلوبى از آن بهره بردارى عملى نمود. به‏ويژه آنكه وى امام
معصوم و واجب الاطاعه است كه همه چيز او (جز آنچه كه دليل قطعى بر اختصاصش به امام
معصوم قائم باشد) براى ما اسوه و سند و دستور است.
چنانچه دو موضوع ياد شده به يكديگر ضميمه شده و يك جا از آن بحث شود به گونه‏اى
سود خواهد داشت و چنانچه از يكديگر بصورت منفك مطرح شوند به گونه‏اى ديگر. و
مى‏توان گفت در صورت دوم نتيجه تصورى و تصديقى آن مهمتر و جامع‏تر اما با طرح
نخست نتيجه عملى و عينى آن ارزشمندتر خواهد بود. لذا مناسب است در آغاز بصورت
جداگانه پيرامون هر يك اشاراتى داشته باشيم .
محبت و دوستى با خداوند

" />
free vector
رفتن به نوارابزار