جایگاه ارتباطات اجتماعی از دیدگاه امام خمینی

پدید آورنده : ابوالفضل مروی و حسن سليماني طادي

مقدمه
ارتباط انسانها با یکدیگر از طریق مبادله پیام صورت می گیرد . هر نوع ارتباط انسانی حاوی نوعی پیام است . از نگاه محبت آمیز مادری به فرزند خود یا دست دادن دو دوست تا کارکرد وسایل ارتباط جمعی فراگیر مانند مطبوعات و رادیو و تلویزیون همه مشتمل بر انتقال پیام است . لاکن ابزار انتقال پیام و حوزه توزیع آن بسیار متنوع و متفاوت است . وسیله انتقال پیام گاه صدای زنگ و شیپور و طبل و غیره است و گاه بیان شفاهی و گاه توزیع مکتوب مانند روزنامه و اطلاعیه . دریافت کننده پیام نیز، گاه یک فرد خاص است، گاه چند نفری که سر کلاس درسی نشسته اند، گاه هزاران انسانی که در یک تظاهرات یا سخنرانی گرد هم آمده اند و گاه تمام مردم کشور یا حتی تمام مردم جهان . بر این اساس ارتباطات مردمی یا اجتماعی حوزه بی مرزی از جریانات ارسال و توزیع و مبادله پیام است که از طریق امکانات و ابزار گوناگون صورت می پذیرد .
آنچه امروز از نظر متخصصان فن به عنوان "ارتباطات اجتماعی" مورد بررسی قرار می گیرد عمدتا آن گونه ارتباطات و جریانات تولید و توزیع و مبادله پیام است که از طریق وسایل ارتباط جمعی به عمل می آید . مطبوعات، رادیو و تلویزیون مهمترین این وسایل هستند که با پیشرفت تکنولوژی های جدید هر روز بر اهمیت جایگاه آنها در جریان ارتباطاتاجتماعی افزوده می شود .
"انتشار توده گیر و نظم دوره ای کوتاه، دو خصلت اصلی وسایل ارتباط جمعی به شمار
امروزه در جامعه جهانی امکان تولید و توزیع پیام هم از جمله علل قدرت کشورها و سازمانها محسوب می شود و هم معلول آن است و نیز نشانه ای است بر جایگاه برتر جهانی و از لحاظ روابط بین الملل و فرهنگ و اقتصاد جهانی فوق العاده حایز اهمیت است . در واقع "گفتمان "روز جهان یا "دستور جلسه" روز را چنین قدرتهایی تعیین می کنند . در یک جامعه خاص نیز هر شخص، نهاد یا سازمان اجتماعی که توانایی تولید وانتشار پیام را دارد معمولا نسبت به توانایی خود در سطح بالاتری از قدرت اجتماعی قرار می گیرد . مدیران و مسئولان، نهادها و سازمانها و احزاب، ثروتمندان، نویسندگان و خطبا و روزنامه نگاران و نظایر ایشان که همواره اقلیت جامعه را تشکیل می دهند در حوزه تولیدکنندگان پیام قرار می گیرند و اقشار متوسط و مستضعفان و محرومان جامعه - هرقدر هم تعدادشان زیاد باشد - در حوزه - دریافت کنندگان پیام، به نحوی که در ترکیب جامعه می توان آنان را " معیت خاموش" یا "اکثریت خاموش" نامید . زیرا آنان نه تنها پیام منسجم و هدفمند چندانی نمی سازند بلکه در صورتی که سخنی هم داشته باشند امکان توزیع آن را ندارند .

" />
free vector
رفتن به نوارابزار